sıkılıyorum yazarken; belki yaşadıklarımı yazmaya deger bulmadıgımdan, belki gerçekten degersiz olduklarını yıllar sonra farkedecegimden korktugumdan..

heyecanlanıyorum yazarken; o günki şeyleri öylesine bi telaşla, ellerim titreyerek yazıyorumki o güne dönüp okudugumda o günü tekrar yaşıyor gibi oluyorum.. film şeritleri gibi.. dışardan izliyorum sanki.. kelimelerim öylesine canlı ki..

üzülüyorum yazarken; bazı gerçekleri kimseye itiraf edemedigin zaman eline günlügün oluyor..acını saklamaya çalıştıgın zaman elinde yine günlügün..kendine bile itiraf edemedigin şeyler olur bazen..gözyaşların sayfaya tek tek damlarken anlatırsın o boş sayfaya..her kelimenin canını yaktıgını bile bile..

ben..(belki de sadece ben..)günceme yazarken bunları hissediyorum..belki daha güzellerini, belki daha kötülerini anlatacaksınız günlüklerinize kim bilebilir?..günlügünüze hayat dolu şeyler anlatmanız umuduyla..

Yiğit, sana da teşekkür ediyorum..böyle bir yazı yazdıgın için..(görüp içimi dökmem gerekiyormuş sanırım :s )diaryone ı da deneyecegim ‘güncem’ olarak.. :)

bi garip insan..Ayşe..

umarım yeniden doğan günlük tutma hevesimi yitirmeden alışkanlık kazanıp sürekli karalarım bişeyler “DiaryOne”ı da yer imlerime kaydettim boş zamanımda incelicem

Teşekkürler Yiğit.